توهم یکپارچگی

به نظر شما ما انسان ها شخصیتی یکپارچه داریم یا سعی می کنیم و دوست داریم یکپارچه جلوه کنیم؟ حقیقت این است که انسان دوست دارد خود را یکپارجه و یک دست ببیند. انسان سعی می کند رفتارها و اعمال نا همساز را به نحوی به نفع یک شخصیت متحد و واحدی تحریف کند. انسان فرض می کند که یک شخصیت متحد و یکپارچه دارد. چون نیاز دارد به اینکه خود را یکپارچه بداند تا احساس امنیت کند تا فرض کند که یک پارچه است. اما اگر دقت کنید می بینید انسان بارها رفتار هایی را مرتکب می شود و یا گرایشات سرکوب شده ای دارد که خلاف آن تصور یکپارچه از خود است. انسان ها خوابهایی می بینند که از به یاد آوردنشان احساس شرم می کنند و نمی توانند بپذیرند که چنین خوابی را دیده اند. شخصیت هر انسانی متحد و یکپاره نیست اما غایت رشد آدمی بدان سو است (اریکسون). چنین تصویر یکپارچه از شخصیت خود و دیگران، غلط است و مشکل ساز می شود. چنین تصویری باعث می شود که ما با خود واقعیمان به صورت کامل روبرو نشویم. باعث می شود برخی از جوانب خود را سرکوب کنیم و دچار گسست شخصیتی و شخصیت چند پاره شویم. در برخورد با دیگران نیز باعث می شود ما دیگران را ثابت و یکپارچه بینگاریم برای همین نمی توانیم تناقضات در رفتارشان را برای خودمان توجیه کنیم. چون فکر می کنیم آنها هم دارای شخصیت واحدی هستند و ما می خواهیم برای شناختشان به آن شخصیت واحد دست یابیم. اما هیچ شخصیت واحدی را در هیچ کس نمی توانیم بیابیم. گرچه ممکن است یک شخصیت کلی در فرد حاکم باشد ولی یکپارچه بدانگونه که ما می اندیشیم نیست. این تصور باعث می شود نتوانیم افراد را از اعمالشان جدا کنیم. فردی که قتل می کند در عین قاتل بودن می تواند رئوف هم باشد. ما باید یاد بگیریم انسان ها رفتار های متناقصی از خود بروز می دهند و ما نباید بر اساس این رفتار ها در مورد شخصیتشان قضاوت کنیم. ما فقط می توانیم در مورد رفتارشان قضاوت کنیم نه شخصیتشان.