پيرامون عشق و ازدواج

به نظر من اصيل ترين گرايش زن و مرد به يکديگر در بقاي نسل نهفته است. طبيعت با وديعه نهادن ميل و لذت جنسي راه را براي بقاي خو باز نموده است و به قول هدايت عشق جنسي دام طبيعت براي بقاي خود است. از اين ديدگاه جنس مذکر به پيروي از غريزه در پي جفت خود مي رود و جنس ماده در اين ميان از بين مذکر هاي کانديد دست به انتخاب مي زند. فرايند انتخاب نر و ماده از قواعدي پيروي مي کند که همگي در راستاي هرچه بيشتر کردن احتمال بقاي نسل است و تا حدي در دنياي امروز نيز همان قواعد حکمفرما است. جنس نر دقت زيادي در انتخاب ماده خود ندارد چونکه طبيعت به او اين اجازه را مي دهد که با ماده هاي مختلفي باشد تا بتواند بيشتر به بقاي نسل کمک کند. اما جنس ماده بايد مذکري را انتخاب کند که بيشترين تضمين را براي حمايت از او در دوران بار داري و پس از آن را دارد. اين حمايت در گذشته بيشتر در قدرت بدني نمايانده مي شد و در زمان حال بيشتر در ميزان پول و عشق نمايانده مي شود.
اما مقوله ازدواج امر ديگري است که نبايد با بقاي نسل قاطي شود. امروزه ازدواج براي همه چيز انجام مي شود به جز براي تربيت نسل بعدي. بشر ناطق براي پيشرفت و استفاده هرچه بيشتر از نيروهاي خود، دست به ابداع نهاد هايي زد که خالي از عيب و نقص نيستند و چه بسا بسياري از آنها مخالف طبيعتش هستند. نهاد ازدواج همانند نهاد دين و سياست مصنوع دست بشر است و مانند ساير نهاد هاي ساخته دست بشر مزايا و ايراداتي دارد. بي شک ازدواج براي پيشرفت بشر ضروري بوده است چون بدون ازدواج و تعهداتي که براي آن وضع نموده اند زنان 24 ساعته حامله بودند و کنترل جمعيت سخت مي شد، امکانات کم، و دردسر زياد. اما ازدواج نبايد ابزاري شود در دست عده اي براي به بند کشيدن انسان ها. اگر به قوانين ازدواج فرهنگ هاي مختلف نگاهي بياندازيم مي توانيم مفروضه هاي بنيادين آنان را درک کنيم. ازدواج براي به بند کشيدن نيرو هاي دو جنس است. افراد بايد ازدواج کنند تا قابل کنترل شوند، تا اهلي شوند، تا متعهد شوند.
بدون ازدواج وتشکيل خانواده نهاد هاي ديگري مانند سياست و دين تغذيه نمي شوند و به همين خاطر است که در کتاب هاي علوم اجتماعي مي خوانيم سنگ بناي جامعه خانواده است. براي همين سياست مداران و صاحبان دين در اهميت ازدواج غلو مي کنند (اين را مي شود درکشور هايي که رشد منفي جمعيتي دارند به وضوح مشاهده کرد) و زنان، شاعران و فيلسوفان ساده با پرداختن به عشق بين زن و مرد آب به آسياب سياست مداران مي ريزند. اينان عشق جنسي را آنچنان بزرگ جلوه دادند که هر چه بدان نزديک تر شوي سراب بودنش مسجل تر مي شود. ابزاري خيالي براي به بند کشيدن جان هاي آزاد. من به شخصه هيچگاه عشق را آگاهانه تجربه نکردم و علايق کور دوره نوجواني چيزي جز يک بيماري هيچ نبود.
ازدواج يکي از نهادهاي بشري است که در طول قرنها هيچ تغيير محسوسي نکرده و همچنان دارد جسدش را بر جامعه امروز تحميل مي کند. ساختار ازدواج تغيير نکرده چون بسياري که منافعشان تامين مي شود نمي خواهند که تغيير کنند. چون با تغيير نهاد خانواده بسيار ي از نهاد هاي ساخته دست بشر تغيير مي.کند و سياست مداران و صاحبان دين نمي.خواهند تغيير کنند آنها هميشه وضع موجود را براي حفظ قدرتشان مي پسندند و با هر نوع تغييري مخالفند. به نظرم در تعاريف مربوط به ازدواج و خانواده تغييراتي بايد پديد آيد و ما در غالب تعاريف فرسوده و ناکارامد قديمي نيانديشيم. بايد از خودمان متناسب با تغرات دنياي جديد، متناسب با تغيير نقش زن و مرد، و متناسب با پيشرفتهاي علمي و تکنولوژيک، از ازدواج و خانواده تعريفي نو ارائه دهيم وگرنه انديشه درقالب تعاريف سنتي ره به ترکستان مي برد.
بايد روابط بين زن و مرد را از نو تعريف کرد. متاسفانه در جامعه ما دو نوع رابطه وجود دارد يا از نوع ازدواج که پاک و مقدس است يا ازنوع نا مشروع که کثيف و پليد است. بايد انواع روابط را تعريف و ترويج کرد و از اين حالت دو بعدي سياه و سفيد خارج شد. امروزه وضع به گونه اي است که اگر به يک زن يا مرد بگويي دوستت دارم اعمالي همچون ازدواج و سکس در ذهن تداعي مي شود، همانگونه که قاشق چنگال را و ميز صندلي را در ذهن تداعي مي کند. بايد از اين وضع خارج شد.